Tabitha zit vast in een huis van bewaring, beschuldigd van moord op haar buurman Stuart Rees. Iedereen weet zeker dat ze het gedaan heeft, want waarom zou anders zijn lijk in haar schuur liggen?

Tabitha kan zich van de bewuste dag haast niets herinneren. Toch denkt ze dat ze onschuldig is. Wanneer ze merkt dat haar advocaat hieraan twijfelt, besluit ze zelf haar verdediging op zich te nemen. Maar dat blijkt lastig vanuit de cel.

Naarmate meer kennisen, dorpsgenoten en haar ex haar bezoeken in de gevangenis, komt ze erachter dat Stuart maar weinig vrienden had, en dat zijzelf vanaf het moment dat ze weer in het dorp was komen wonen met argusogen wordt bekeken. Zou iemand haar de schuld in de schoenen proberen te schuiven? Of heeft ze het misschien toch zelf gedaan?